تو و من

روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو
كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم
بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم

ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم
از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم

من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون
چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون

به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم
هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم
اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم

كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش
بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک
با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک

عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک
فقط مي خوان بهت بگن :.
.
.
.
تولدت مبارک

آره فهمیدم ....

مشکل از منه ....

اون روز که خسته بودم واسم گل خریدی اومدی دانشگاه بهم دادی یادمه ...

اون روز که واسم شعر گفتی یادمه ....

اون آهنگه که واسم ساختی یادمه ....

رنگ نوازشای آرومت و صدای دوست دارمات یادمه ...

میدونم ...

                    مشکل از منه ......

                                                                 تو بی تقصیری .....

ولی من باز نتونستم به یقین برسم

فکر کنم تا آخر عمرمم نتونم ...

لبانت

به ظرافت شعر

شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان تبدیل می کند

که جاندار غارنشین از آن سود می جوید

تا به صورت انسان در آید.

و گونه هایت

          با دوشیار مورب

که غرور تو را هدایت می کنند و

سرنوشت مرا

که شب را تحمل کرده ام

بی آن که به انتظار صبح

مسلح بوده باشم

و بکارتی سربلند را

از روسبی خانه های داد وستد

سر به مهر باز آوزده ام

هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست

که من به زندگی نشسته ام!

و چشمانت راز آتش است.

و عشقت پیروزی آدمی است

هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت

اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن

و گریز از شهر

که با هزار انگشتت

به وقاحت

پاکی آسمان را متهم می کند

         کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

        و انسان با نخستین درد

        در من زندانی ستمگری بود

        که به آواز زنجیرش خو نمی کرد

        من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

                توفان ها

                در رقص عظیم تو

                به شکوهمندی

                نی لبکی مینوازند

                و ترانه رگ هایت

                آفتاب همیشه را طالع می کند

                بگذار چنان از خواب برآیم

                که کوچه های شهر

                حضور مرا دریابند

                        دستانت آشتی است

                        و دوستانی که یاری می دهند

                        تا دشمنی

                        از یاد برده شود

                                پیشانیت آیینه ای بلند است

                                تابناک و بلند

                                که خواهران هفت گانه در آن می نگرند

                                تا به زیبایی خویش دست یابند

                                دو پرنده بی طاقت

                                در سینه ات آواز می خوانند

                                تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید

                                تا عطش

                                آب ها راگواراتر کند ؟

                                        تا در آیینه پدیدار آبی

                                        عمری دراز در آن نگریستم

                                        من برکه ها و دریاهارا گریستم

                                        ای پری وار در قالب آدمی

                                        که پیکرت جز در خلواره ی ناراستی نمی سوزد

                                        حضورت بهشتی است

                                        که گریز از جهنم را توجیه می کند

                                        دریایی که مرا در خود غرق می کند

                                        تا از همه گناهان و دروغ شسته شوم

                                        و سپیده دم با دستهایت بیدار می شود.

الهی قربون اون شادیا و خنده های از ته دلت بشم

الهی بمیرم واسه لبات وقتی که غرق خنده اس ...

الهی فدای قلب مهربون و عاشق و پاکت بشم

از ته دل ازت بخاطر همه ی رفتارای بد این چند وقتم معذرت میخوام ...

می خوام کمکت کنم ...

می خوام کمک کنم شکوفه ی احساست باز و جاودانه شه ...

می خوام به خواستت برسی نه مثل ققنوس من

شاید تو این ماجرا ققنوس منم متولد شه ...

می خوام از این به بعد طعم واقعی شادیو از دستای من بچشی ...

با اجازت نوشته ی قبلیتو پاک کردم چون می خوام غمای گذشته رو فراموش کنیم و به شادیای حال فکر کنیم ...

از همینجا دست محبتو به سمتت دراز میکنم ...

امیدوارم به دستم با گرمای وجودت جون ببخشی ...

دلم لک زده واسه لحظه های خوش و شادمون ...

همه ی شادیای دنیا از امروز مال توست

به امید روزی که ...

من هستم، چون واسم مهمی ، چون دوست دارم حس کنی که واسم مهمی

بزرگتر ...

میدونی که حرفتو قبول ندارم

کاش رفتارای هردومون پخته تر شه ...

نه ...

فقط دعا میکنم رفتارام جوری باشه که تو اذیت نشی ، من مهم نیستم ...

پر از گرد و خاکه ....

کاش اینقدر بچه گانه رفتار نمی کردی

کاش بچه بازی در نمی آوردی

کاش بچه نبودی....

شانه ات مجاب ام می کند

در بستری که عشق

تشنه گی ست

زلال شانه های ات

هم چنان ام عطش می دهد

در بستری که عشق

مجاب اش کرده است.

باز عید شد و تو رفتی

همیشه دوست داشتم سال تحویل که میشه کلی باهات بحرفم

ولی تا حالا یه بارم نشده

میدونم این آخرین ساله

سال دیگه یا پیش همیم یا ...

تازه دیروز رفتی ولی دلم خیلی واست تنگ شده